امضای قرارداد به شرط حمایت اتحادیه ‌اروپا

۲سال پیش بود که بیژن زنگنه اعلام کرد، صنعت پتروشیمی به ۷۰میلیارد دلار سرمایه خارجی برای توسعه خود نیاز دارد. رقمی که تامین آن به بعد از توافق هسته‌یی و رهایی اقتصاد از بند تحریم‌ها موکول شده‌ بود.

به گزارش آسیا، با به سرانجام رسیدن توافق هسته‌یی همه‌ چیز داشت به خوبی پیش می‌رفت تا امیدها برای تحقق سرمایه‌گذاری خارجی تقویت شود. به نظر می‌رسد روند رو به بهبود تعاملات خارجی در بالادست و پایین‌دست صنعت نفت با روی کار‌ آمدن دولت جمهوری‌خواه در امریکا با کندی همراه شده است. هرچند در مقام عمل، هنوز خدشه‌یی به «برجام» وارد نشده اما حضور شخصی مانند ترامپ در رأس کار دولت ایالات‌متحده ممکن است کمپانی‌های خارجی را مجددا دچار تردید و نگرانی کرده‌ باشد.

نخستین واکنش‌ها به فعل و انفعالات اتفاق افتاده در امریکا و تاثیر آن بر روابط ایران با شرکت‌های نفتی بین‌المللی و خصوصا اروپایی را می‌توان در اظهارات اخیر مقامات توتال فرانسه و باسف آلمان مشاهده کرد. توتال شرکتی بود که پس از رفع تحریم‌ها اراده خود را برای بازگشت به ایران نشان داده‌ و در این زمینه پیش‌قدم شده ‌بود. در آبان‌ماه سال جاری بود که مرضیه شاهدایی، مدیرعامل شرکت ملی پتروشیمی در نشستی خبری اعلام کرد که قرار است این شرکت فرانسوی ۲ واحد اتان‌کراکر و پلی‌اتیلن در ایران احداث کند. در بهمن‌ماه سال جاری نیز ۳مدیر این شرکت به تهران سفر کردند و جلسه‌یی با مدیران NPC برگزار کردند. جلسه‌یی که در آن ژان ژاک موسکونی، معاون ارشد توتال در بخش پالایشگاهی و مدیرعامل سابق پتروشیمی قطر، سرژ لورک، معاون خاورمیانه و آسیای توتال در توسعه کسب‌وکار پالایشی و شیمیایی و اریک کنه، مدیر ارشد تجارت توتال حضور داشتند تا فرانسوی‌ها علاوه بر حضور در بخش بالادستی صنعت نفت ایران و میدان‌های آزادگان و پارس‌جنوبی‌، نگاه ویژه‌یی نیز به بخش پایین‌دستی ایران دارند.

اما چند روز پس از این جلسه اظهارنظری از سوی پاتریک پویانه، مدیرعامل این شرکت منتشر شد که بازی را کمی پیچیده‌تر کرد. پویانه در واکنش به فضای مبهمی که از سوی دولت امریکا در رابطه با توافق هسته‌یی و همکاری‌های اقتصادی با ایران ایجاد شده است به تحریم‌های تعلیق‌شده توسط باراک‌ اوباما اشاره کرد. تحریم‌هایی که تعلیق آنها تا تابستان اعتبار دارد و پس از آن نیازمند تصمیم مجدد ترامپ در رابطه با ادامه یا توقف آن است. با وجود اینکه اظهارات مدیر توتال خطاب به امریکایی‌ها بود، اما چنین اظهارنظرهایی موجی از تحلیل‌ها را با محوریت تردید توتال برای حضور در برداشت؛ به نحوی‌که عده‌یی حضور این شرکت در آزادگان، پارس‌جنوبی و ایضا پروژه‌های پایین‌دستی نظیر ساخت ۲واحد پتروشیمی را منتفی دانستند.

هرچند پس از این اظهارنظرها، مقام‌های ایرانی بارها اعلام کردند که توتال به فعالیت‌های خود در چارچوب تفاهمنامه‌ها ادامه خواهد داد.

جدیدترین تصویر از فضای ذهنی اروپایی‌ها در این روزها را روز دوشنبه بیژن زنگنه، وزیر نفت ترسیم کرد. وی پس از دیدار خود با وزیر هماهنگی امور اقتصادی اندونزی اعلام کرد که تصمیم نهایی توتال منوط به مشخص‌ شدن این موضوع است که در صورت امضای قرارداد با ایران از نظر تحریم‌ها با مشکل مواجه نشوند و اتحادیه ‌اروپا از آنها حمایت کند. بنابراین پرسش اصلی گامی است که باید اتحادیه اروپا برای آسوده‌ کردن خیال کمپانی‌های خود برای ورود به ایران بردارد. این مساله‌یی بود که موضوع پرسش این روزنامه  از معاون امور بین‌الملل وزارت نفت و عضو سابق تیم مذاکره‌کننده هسته‌یی -که دیروز در همایش تعالی صنعت پتروشیمی شرکت کرده بود- را به خود اختصاص داد.

زمانی‌نیا در مورد این موضوع اظهار کرد، اتحادیه اروپا اعلام کرده که با این شرکت‌ها بحث کرده و به آنها اطمینان داده به برجام پایبند خواهد بود. وی بیان کرد: «در صورت صحت این حرف (که براساس تحلیل من درست است)، هیچ‌کدام از شرکت‌های اروپایی با مشکل واشنگتن مواجه نخواهند شد». وی  گفت که این اظهارنظرها و تردیدها امری طبیعی است، مشکل عجیب‌وغریبی به حساب نمی‌آید و تاکید کرد دنیا به تدریج در حال حصول اطمینان است که برجام به صورت کامل رعایت خواهد شد.

زمانی‌نیا در مورد توتال به صورت ویژه تاکید کرد که این شرکت مشغول انجام کارهای خود است و فعالیت‌های آنها با توقف مواجه نشده است.

ادامه تمایل توتال برای ورود به بخش پتروشیمی ایران با توجه به فعل و انفعالات اخیر، ابهام دیگری است که مطرح است. هرچند مهر تایید ادامه مذاکره با توتال در بخش پایین‌دستی نیز روز گذشته توسط شاهدایی زده شد. مدیرعامل شرکت ملی پتروشیمی اظهار کرد که مذاکره با توتال همچنان ادامه دارد، هرچند زمان قطعی اتمام مذاکرات و اعلام نتیجه مشخص نیست.

در تکمیل پازل اطمینان‌بخشی مقامات ایرانی از فعالیت‌های توتال و دیگر شرکت‌های اروپایی، روز گذشته ایلنا خبری را به نقل از زنگنه منتشر کرد که حاکی از پیگیری ۳قرارداد جدید دیگر در حوزه صنعت نفت است. در این خبر به نقل از وزیر نفت عنوان شده است: «قرارداد با توتال هم جلو می‌رود و از سایر قراردادهای ما جلوتر است. به غیر از توتال کارهای مربوط به ۳ قرارداد دیگر هم در حال انجام است». هرچند وزیر نفت احتمال امضای این قراردادها در این روزهای آخر سال ۹۵ را ضعیف دانست و نتیجه این مذاکرات را به سال بعد موکول کرد. بنابراین آنچه از فحوای کلام زنگنه، زمانی‌نیا و شاهدایی بر می‌آید این است که ترس اروپایی‌ها به‌خصوص فرانسوی‌ها از گزند تحریم‌های واشنگتن انکارناپذیر است، اما این مساله سبب نشده که آنها میز مذاکره را ترک کنند و کماکان با بیم و امید به مذاکرات و فعالیت‌های خود در ایران ادامه داده‌اند تا پس از حصول اطمینان‌های لازم آنها را به قراردادهای رسمی تبدیل کنند.

 ارسال سیگنال منفی از آلمان

پس از توتال نوبت به باسف آلمان بود تا تردیدهای خود نسبت به سرنوشت تحریم‌ها را عیان کند. این شرکت آلمانی از نخستین شرکت‌هایی بود که ابراز تمایل خود برای ورود به صنعت پتروشیمی ایران پس از توافق هسته‌یی را اظهار کرده ‌بود. در جریان سفر زیگمار گابریل به تهران در تابستان سال ۹۴، کورت باک مدیرعامل باسف بیان کرده ‌بود: «این شرکت توانسته است برآورد دقیق‌تری از ظرفیت‌های موجود بازار ایران برای ایجاد همکاری‌های مشترک با تهران به دست آورد و ما در نظر داریم تجارت خود را با ایران از سر‌گیریم».

اما ۴ روز پیش رویترز خبری را منتشر کرد مبنی بر اینکه مذاکرات این شرکت با ایران نسبت به دلیل عدم اطمینان نسبت به سرنوشت تحریم‌های اقتصادی منجر به یک تصمیم نشده است و مدیرعامل این شرکت سرعت اجرایی‌ شدن لغو تحریم‌ها را کمتر از میزان مورد انتظار اولیه خود دانسته‌ بود.  علاوه بر تردیدهای این شرکت در مورد تحریم‌ها، صحبت‌های کورت باک حاوی نکته قابل توجه دیگری نیز بود و آن‌ اینکه این شرکت خواهان ورود به حوزه اکتشاف و تولید ایران است و تاکنون در زمینه صنایع پایین‌دستی مذاکره‌یی با ایران نداشته است. او در این زمینه عنوان کرده بود که مذاکرات در مورد سرمایه‌گذاری باسف در بخش اکتشاف و تولید بوده و به بخش پایین‌دستی و پتروشیمی گسترش نیافته است. این در حالی است که مدت‌هاست صحبت از حضور باسف در صنعت پتروشیمی ایران مطرح می‌شود و اظهارات مدیرعامل این غول شیمیایی آلمانی، ناسازگاری قابل توجهی با اظهارات پیشین مدیران شرکت ملی پتروشیمی دارد. به عنوان مثال مرضیه شاهدایی، مدیرعامل NPC در حاشیه دیدار خود با رییس هیات‌ عامل ایمیدرو در بهمن‌ماه ۹۴ از آمادگی BASF برای سرمایه‌گذاری ۴میلیارد دلاری در منطقه ویژه پارسیان برای احداث پتروشیمی خبر داد. نمونه دیگر اظهارنظر عباس شعری‌مقدم در اردیبهشت۹۵ است که از رسیدن مذاکرات میان ایران و باسف به مرحله نحوه تامین خوراک حکایت می‌کرد. به گفته شعری‌مقدم، در آن زمان دو طرف در حال رایزنی در رابطه با دریافت گاز کامل یکی از فازهای پارس‌جنوبی به عنوان خوراک بودند. علاوه بر این، باسف شرکتی است که به صورت کلی در صنایع پایین‌دستی شهره است و به عنوان یکی از برترین شرکت‌های پتروشیمی جهان شناخته می‌شود و تمایل این شرکت برای فعالیت در بخش بالادستی، اکتشاف و تولید غیرمعمول به نظر می‌رسد. ضمن اینکه نام این شرکت آلمانی در لیست ۲۹شرکت صاحب صلاحیت خارجی برای حضور در مناقصه‌های پروژه‌های E&P نیز به چشم نمی‌خورد. همچنین روز دوشنبه نیز، بیژن زنگنه وزیر نفت در حاشیه دیدار با وزیر هماهنگی امور اقتصادی اندونزی اظهار کرد که ایران با شرکت «باسف» مذاکره‌یی درباره موضوع نفت نداشته است. این ابهامات سبب شد تا روز گذشته و در حاشیه مراسم جایزه تعالی صنعت پتروشیمی سراغ علی‌محمد بساق‌زاده، عضو هیات‌مدیره شرکت ملی پتروشیمی و مدیر کنترل تولید این شرکت برویم تا جزئیات بیشتری از کم‌وکیف مذاکرات ایران و باسف به دست آوریم. بساق‌زاده با صراحت  اعلام کرد که مذاکرات با این شرکت برای ورود به زنجیره صنعت پتروشیمی انجام‌ شده و اکنون نیز ادامه دارد. وی با اشاره به روند پیشرفت مطالعات براساس تفاهم‌های صورت‌گرفته با شرکت‌های خارجی اعم از توتال و باسف اعلام کرد که حداکثر تا ۲ الی ۳‌ماه دیگر این مذاکرات به نتیجه خواهد رسید. هرچند وی این موضوع را مشروط بر این‌ کرد که موضوعات سیاسی که اخیرا شرکت‌های اروپایی را تحت تاثیر قرار داده است خللی در این مساله به وجود نیاورد.

بساق‌زاده همچنین به تمایل شرکت‌های خارجی برای احداث پتروشیمی در منطقه عسلویه خبر داد اما این موضوع را نیز اضافه کرد که به دلیل محدودیت مکانی در این منطقه، شرکت ملی پتروشیمی تمایل دارد تا پروژه‌های جدید را در منطقه مکران و پارسیان اجرا کند.

لازم به ذکر است که هفتمین جشنواره جایزه تعالی صنعت پتروشیمی، روز گذشته در هتل المپیک تهران با حضور مدیران ارشد شرکت ملی صنایع پتروشیمی و هلدینگ خلیج فارس، همچنین مدیران عامل هلدینگ‌ها و شرکت‌های پتروشیمی برگزار شد و از مدیران ارشد منتخب تقدیر شد.

نعمت‌زاده: مسئولیت همه قراردادهای محرمانه، با من

محمدرضا نعمت‌زاده وزیر صنعت،معدن و تجارت در مصاحبه با روزنامه شرق درباره قراردادهای محرمانه توضبح داد. در ادامه, بخشی از این مصاحبه را می خوانید:

‌یکی از مسائلی که مطرح می‌شود بر سر محرمانه‌بودن قراردادهاست که محل مناقشه است. اینکه بین دو شرکت قراردادی بسته می‌شود و باید تا حدی محرمانه باشد، منطقی است؛ اما بعضی کارشناسان معتقدند صنایع بزرگ یا در حوزه‌های دیگر که به توسعه کشور برمی‌گردد نباید درجه محرمانگی‌شان در حدی باشد که دور از انظار قرار گیرد. منظور من از انظار، عموم مردم نیست. نباید در حدی محرمانه باشد که حتی کارشناسان هم از آن مطلع نباشند. پاسخ شما به منتقدان قراردادهای محرمانه خودرو در کشور چیست؟ 

در هیچ جای دنیا معمول نیست حتی قرارداد همکاری یا سرمایه‌گذاری در اشل‌های کوچک‌تر به اطلاع عموم مي‌رسد. فرض کنید به یک صنعت غذایی داخلی يا خارجی هم هیچ‌گاه گفته نمی‌شود فلان شرکت چرا قرارداد خود را به رسانه‌ها نمی‌گویی. در تمام قراردادها، محرمانه ذکر می‌شود. اگر صنعت نظامی باشد، حتی ممکن است سری هم باشد.

این طبیعت تمام قراردادهاست که می‌گوید شما بدون اجازه من نمی‌توانید اطلاعات را در اختیار دیگران قرار دهید و همه امضا می‌کنند؛ اما چارچوب قرارداد را از روز اول مطرح کرده‌ایم. اینکه باید انتقال تکنولوژی با روشی که برای آن صنعت مناسب است، داده شود و بعضی چارچوب‌ها را هم اعلام عمومی کرده‌ایم. باید توان طراحی مهندسی و بهبود کیفیت را در آینده به وجود بیاوریم و این‌طور نباشد که طبق نقشه چیزی را بسازیم و مثل اتومبیل پیکان، درجا بزنیم و دنیا پیش برود؛ بنابراین تغییرات باید مرتبا منتقل شوند و کار مشترکی است که نوشته شده و قراردادها هم از اینها تبعیت می‌کنند. در نتيجه ما به‌عنوان سیاست‌گذار صنعت، می‌گوییم قراردادها چگونه باشد نه اینکه قرارداد را انتشار عمومی دهیم و بگوییم این‌چنین است؛ بنابراین این سیاست‌ها نمی‌تواند غیر از این باشد.

به‌عنوان نمونه، گفته‌ایم بخشی از محصول امكان صدور داشته و طرف خارجی هم متعهد به صادرات باشد؛ یعنی حتی جوینت‌وینچر هم نه؛ بلکه طرف خارجی چون شبکه توزیع و فروش جهانی دارد بتواند محصول مشترک را در آن شبکه بفروشد. این چارچوب‌ها در همه قراردادها رعایت شده و اصلا محرمانه نیست. منتها اینکه قیمت قرارداد چقدر باشد، یا پرداخت‌ها به چه صورت باشد و چند نفر از طرفین در هیئت‌مدیره حضور دارند یا ساختار سازمانی چگونه باشد، جزء قرارداد مشارکت‌نامه است؛ اما نه موردنیاز مردم است و نه صلاح است چون بالاخره شرکت‌ها رقیب دارند. فرضا ممکن است بگویند رنگ این اتومبیل چنین مشخصاتی داشته باشد، این جزء اسرار آن شرکت است و شاید نخواهد رقیبش بداند مشخصات رنگش چیست. یا مشخصات دیگری که بخشی از ضمايم قرارداد است. برای اطلاع شما، برای پروژه مشارکت پژو با ایران‌خودرو، ١٩ قرارداد امضا شده. فرض کنید درباره نحوه فروش خودرو که این دو شریک چه مسئولیتی دارند و خدمات بعد از فروش باید چطور باشد یا چقدر سود ببرند.

این به مردم کاری ندارد و جزء روابط تجاری است. یا اینکه شریک خارجی می‌خواهد از امکانات تجهیزات طرف ایرانی استفاده کند. قراردادی منعقد می‌شود که هزینه‌های استفاده از فضا، مکان و آزمایشگاه در ایران به چه صورت باشد. قراردادی برای صادرات است که مشخصات را نشان می‌دهد؛ اگر قیمت‌های جهانی این‌طور شد چه کار کنند و با رقبایشان در خارج چطور رقابت کنند. اینها مسائل محرمانه است و‌اِلا آنچه برای مردم و توسعه اقتصادی مهم است، شاخص‌ها و مطالب کلی است که اغلب هم از طرف ما به سرمایه‌گذار خارجی و داخلی منعکس می‌شود و در جلساتی که داریم بحث می‌کنیم. برای اطلاع شما چندین بار با شرکای خارجی بحث داشتیم چون نمی‌توانستند با طرف ایرانی توافق کنند. ما دخالت کردیم و اگر انعقاد قرارداد به نفع طرف ایرانی بود، حتما با طرف خارجی مذاکره مي‌کردیم. حتی در یک قرارداد در روز امضای قرارداد، کم مانده بود که قرارداد به هم بخورد.

کدام خودروساز؟ 

ماجرا بر سر قرارداد با سیتروئن بود. طرف خارجی می‌خواست به دلیل مسائل سیاسی و اقتصادی، بار صادرات را از دوشش بردارد و به مشارکت هل دهد، اما ما به هیچ عنوان قبول نکردیم؛ حتی به سفیر هم که برای امضای قرارداد حاضر شده بود، گفتم اگر توافق نکنند ما امضا نمی‌کنیم. یک‌سری اصول است که ما به طرف دیگر دیکته می‌کنیم. البته در قراردادهای جزئی، اگر سؤال کنند، ما دخالت می‌کنیم. یا کره‌ای‌ها درباره لوازم خانگی؛ متوجه شدم با طرف داخلی کمی شیطنت می‌کنند.


با امضای خودم به صورت مکتوب ابلاغ کردم که هفت، هشت بند باید در همکاری مشترک ما رعایت شود و اکنون در حال عمل به آن هستند یا مثلا خودروسازهای کره‌ای کمی شیطنت می‌کردند که نیایند یا سطحی برخورد کنند. ما صریح موضع ایران را اعلام کردیم و گفتیم همین است ولاغیر؛ حتی اگر همکاری نکنید مجبوریم جلوی ورود خودروهایتان را هم بگیریم. اخیرا آمده‌اند و مذاکره می‌کنند و در یک مورد به توافق رسیده و قرارداد بسته‌اند. هیچ نگرانی در این زمینه وجود ندارد و ما مسئولیت‌ها را قبول می‌کنیم.

امضای قرارداد تعمیر هواپیما بین ایران و ایرلند

مدیر روابط عمومی سازمان هواپیمایی کشوری از امضای قرارداد تعمیر هواپیما بین ایران و ایرلند خبر داد.

به گزارش میزان، رضا جعفرزاده با اشاره به این‌که قرارداد هوایی ایران و ایرلند  توسط معاون استاندارد پرواز سازمان هواپیمایی و مدیرکل مقررات و ایمنی پرواز ایرلند امضا شد، اظهار کرد:  با امضای این قرارداد مسئولیت های کشور ثبت کننده وسایل پرنده (ایرلند) به کشور بهره بردار (ایران) در محدوده ضمائم 6،1 و 8 از پیمان شیکاگو مبنی بر نظارت بر عملیات پرواز، تداوم صلاحیت پروازی، تعمیر و نگهداری و صدور گواهینامه پرسنل فنی و عملیاتی (کروی پرواز) و گواهینامه های وسیله پرنده در ایران منتقل می شود.

وی افزود: در چارچوب این قرارداد همکاری، زمینه بهره برداری و عملیات پروازی از ناوگان ثبت اروپایی توسط شرکت های ایرانی ایجاد شده و ایرلاین‌های ایرانی می توانند متناسب با شرایط و دامنه فعالیت خود، قراردادهای همکاری یا بهره برداری با شرکت های هواپیمایی یا اجاره دهنده ایرلندی امضا کنند.

 

فرانسوی‌ها قرارداد خرید بلندمدت نفت خام از ایران را امضا کردند

یک منبع آگاه از امضای قرارداد فروش بلندمدت نفت خام به شرکت توتال فرانسه در هفته گذشته خبر داد و گفت: قرارداد فروش بلند مدت نفت خام ایران به برخی پالایشگرهای آسیایی تا ۲ ماه آینده امضا می‌شود.

به گزارش بورس پرس، یک منبع آگاه از امضای قرارداد صادرات نفت خام ایران به صورت یک ساله با شرکت توتال در هفته گذشته خبر داد و به فارس گفت: برخی از شرکت‌های اروپایی که تاکنون مشتری نفت خام ایران به صورت تک محموله بودند اعلام کرده‌اند حاضرند از این به بعد خرید نفت خام از ایران را به صورت بلند مدت انجام دهند.

این منبع آگاه همچنین از امضای قرار داد پالایشگرهای آسیایی به منظور خرید بلند مدت نفت خام از ایران تا یک یا دو ماه آینده خبر داد.

وی با اشاره به تقاضای شرکت های اروپایی برای خرید نفت خام سنگین از ایران در ماه های اخیر گفت: شرکت ملی نفت ایران نیز براساس برنامه ریزی که اخیرا انجام داده، افزایش تولید نفت خام سنگین را در دستور کار خود قرارداده است.

این منبع آگاه در پاسخ به این سوال که وضعیت صادرات نفت خام سبک و میعانات گازی ایران چه خواهد شد،گفت: به دنبال تغییر ساختار در برخی از پالایشگاه های داخلی که توسط شرکت ملی پالایش و پخش فرارورده‌های نفتی آغاز شده، نفت خام سبک در داخل کشور تبدیل به فراورده باارزش افزوده بیشتر خواهد شد و همچنین با راه اندازی پالایشگاه میعانات گازی ستاره خلیج فارس نگرانی بابت مصرف میعانات گازی در داخل کشور بر طرف می شود.

قرارداد رنو؛ یک ماه دیگر امضا می شود

سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و رنوی فرانسه در حالی مهر ماه امسال توافقنامه همکاری مشترک به امضا رساندند که این توافقنامه هنوز به قرارداد تبدیل نشده؛ بنابراین دو طرف فعلا به فاز اجرایی مشارکت خود ورود نکرده‌اند.

به گزارش عصر خودرو به نقل از دنیای اقتصاد، این در شرایطی است که به گفته یک منبع آگاه، توافقنامه سازمان گسترش و رنو اواسط بهمن‌ماه امسال و همزمان با دهه فجر به قرارداد تبدیل خواهد شد.این منبع آگاه تاکید می‌کند که هم‌اکنون کارگروهی متشکل از نمایندگان رنو و سازمان گسترش، در ایران مشغول انجام کارهای مقدماتی تبدیل توافقنامه موردنظر به قرارداد هستند.

گفته‌های وی در شرایطی است که بعد از عقد تفاهم‌نامه، رنو و سازمان گسترش سیاست سکوت را در مورد همکاری مشترک خود در پیش گرفته و هیچ خبر جدیدی را درباره پیشبرد همکاری مشترک شان منتشر نکرده‌اند.

حال با توجه به فعالیت کارگروه مشترک سازمان گسترش و رنو، به‌نظر می‌رسد دو طرف در سکوت خبری مشغول پیش بردن پروژه مشترک شان هستند و با تبدیل شدن توافقنامه میان آنها به قرارداد در بهمن‌ماه امسال، دو طرف احتمالا از اوایل سال آینده وارد فاز اجرایی خواهند شد.

رنو پیش‌تر هم اعلام کرده که تولید محصول در ایران را از سال 2018 کلید خواهد زد و قصد دارد خودروهایی از جمله کوئید، داستر، سیمبول و حتی کپچر را در کشور به تولید برساند. طبق توافقنامه رنو و سازمان گسترش، سایت بن رو (زیرمجموعه سایپا)، به خودروساز فرانسوی واگذار خواهد شد تا این شرکت فاز اول تولید محصولات خود در ایران را با این کارخانه حاضر و آماده پیش ببرد.

گفته می‌شود خودروهای تولیدی رنو در ایران، مختص بازار کشور بوده و در هیچ یک از مراکز جهانی تولید این شرکت، تولید نخواهد شد. در بین خودروهای مدنظر رنو برای بازار ایران، مدل کوئید بیش از بقیه سر و صدا و حاشیه به پا کرده، زیرا از آن به‌عنوان محصولی نسبتا ارزان‌قیمت (حدود 30 میلیون تومان) یاد می‌شود.

امضاء بزرگترین قرارداد نفتی بین ایران و کره جنوبی

معاون وزیر نفت با اشاره به امضای اولین و بزرگترین قرارداد نفتی ایران-کره جنوبی در صنایع پالایش نفت در پسابرجام، گفت: به زودی ۲ قرارداد دیگر نفتی با ژاپنی ها امضا می شود.

عباس کاظمی در گفتگو با مهر با اشاره به امضای یکی از بزرگترین قراردادهای صنعت پالایش نفت ایران با کره جنوبی، گفت: قرارداد رسمی و نهایی طرح بهبود فرآیند و بهینه‌سازی پالایشگاه نفت اصفهان با شرکت دایلم کره جنوبی امضا شده است.

معاون وزیر نفت ارزش قرارداد امضا شده با این شرکت کره ای را حدود یک میلیارد و ۹۰۰ میلیون دلار عنوان کرد و افزود: کاهش تولید نفت کوره و افزایش ظرفیت تولید فرآورده های با ارزش نفتی همچون بنزین و گازوئیل از مهمترین اهداف اجرای طرح بهینه سازی پالایشگاه اصفهان است.

مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی ایران، تاکید کرد: قرار است بخش عمده ای از منابع مالی مورد نیاز اجرای طرح بهبود فرآیند و بهینه‌سازی پالایشگاه نفت اصفهان از مسیر فاینانس و توسط شرکت کره ای تامین شود.

این مقام مسئول همچنین از مذاکره با دو شرکت معتبر ژاپنی برای اجرای پروژه های کاهش ظرفیت تولید نفت کوره و بهینه سازی در پالایشگاه های نفت تهران و بندرعباس خبر داد و خاطرنشان کرد: به زودی قرارداد نهایی با این دو شرکت ژاپنی امضا خواهد شد.

به گزارش مهر، کاهش خوراک پالایشگاه به میزان ١٦ هزار بشکه در روز، کاهش نفت ‌کوره تولیدی پالایشگاه اصفهان به میزان ١٠ میلیون لیتر در روز با بکارگیری فن آوری‌های جدید، افزایش تولید بنزین به میزان ۸.۵ میلیون لیتر در روز را از دستاوردهای مهم این طرح پالایشگاهی اعلام شده است.

از سوی دیگر افزایش تولید گاز مایع به میزان ۲.۱ میلیون لیتر، ارتقای کیفیت محصولات تولیدی به ویژه بنزین از یورو ٢ به یورو ٤ و ٥ اتحادیه اروپا و سازگار با محیط زیست، رفع تنگناهای عملیاتی، افزایش سودآوری پالایشگاه، کاهش آلاینده‌های زیست محیطی از دیگر دستاوردهای حاصل از اجرای این طرح است.

پالایشگاه نفت اصفهان فعالیت خود را در زمینه پالایش نفت خام و تولید فرآرده‌های نفتی شامل گاز مایع، بنزین، گازوئیل، سوخت هواپیما از سال ۱۳۵۸ خورشیدی با ظرفیت ٢٠٠ هزار بشکه آغاز کرد.

امضای قرارداد یک میلیارد دلاری تأمین مالی ویتول با ایران

رویترز به نقل از چهار منبع آگاه گزارش داد ویتول که بزرگترین شرکت بازرگانی نفت جهان است، با شرکت ملی نفت ایران قراردادی برای وامی معادل یک میلیارد دلار بسته است که با صادرات آینده فراورده‌های نفتی ضمانت شده است.

به گزارش ایسنا، این قرارداد سرعت احیای صنعت نفت در ایران را با گذشت یک سال از لغو تحریم های هسته ای منعکس می کند که به تهران امکان خواهد داد سهم بازارش از رقیب بزرگ خود عربستان سعودی را پس بگیرد.

همچنین بعضی قراردادهای قدیمی با شرکتهای غربی را احیا می کند زیرا تهران نه تنها از تسهیل تحریمهای اتحادیه اروپا بهره مند شده است بلکه محدودیتهای آمریکا برای دسترسی ایران به دلار هم کمتر شده است.

با اینهمه شرکتهای خارجی به دلیل نگرانی از نقض قوانین پیچیده، محتاط مانده اند و غول های نفتی مانند شل، بریتیش پترولیوم و انی به عنوان خریداران نفتی، برای بازگشت به ایران به کندی عمل کرده اند.

مدیرانی که آمریکایی هستند حتی اگر برای شرکتهای غیرآمریکایی کار کنند، اغلب در مذاکره با ایران کنار گذاشته می‌شوند که قابل توجه‌ترین نمونه، باب دادلی، مدیر آمریکایی بریتیش پترولیوم بوده است.

انتقاد صریح دونالد ترامپ، رییس جمهور منتخب آمریکا از توافق هسته ای که از سوی دولت اوباما امضا شد، به ابهام و نگرانیهای جدید شرکتها افزوده است.

اما شرکتهای بازرگانی خصوصی انعطاف پذیری بیشتری داشته و می توانند برای بستن قرارداد نسبت به شرکتهای سهامی عام، سریعتر عمل کنند.

معامله گران در سالهای اخیر برای دسترسی بلند مدت به حجم بزرگی از نفت و محصولات نفتی به میزان فزاینده ای به پیش فاینانس روی آورده اند. سیستم پیش فاینانس از سوی شرکتهای بازرگانی بزرگی مانند ویتول به عنوان مثال منطقه کردستان عراق را در زمان جنگ با داعش در دو سال گذشته پا بر جا نگه داشت.

یکی از منابع آگاه در تهران به رویترز گفت: قرارداد ویتول با ایران در اکتبر به امضا رسید و ماه جاری اجرایی می شود.

وی افزود: این قرارداد به یورو با نرخ بهره حدود هشت درصد در قبال فراورده های نفتی است و بعضی از محصولات نفتی ممکن است به جای شرکت ملی نفت ایران، از سوی بخش خصوصی تامین شود.

تولیدکنندگان بزرگ نفت خام در خاورمیانه از جمله ایران تمایلی به فروش نفت خام به شرکتهای بازرگانی ندارند زیرا آنها ترجیح می دهند خودشان قیمت گذاری و مقصد را کنترل کنند.

شرکتهای بازرگانی همچنین بدنبال آغاز مجدد سواپ نفت و محصولات نفتی دریای خزر با ایران هستند اما این روند به کندی پیش می رود.

طبق اعلام اوپک، ایران که سومین تولیدکننده بزرگ عضو این سازمان است، بیش از ۵۰۰ هزار بشکه در روز محصولات پالایش شده به بازارهای آسیایی صادر می کند که عمدتا نفت کروه، گاز مایع و نفتا هستند.

روزنامه ایران: انعقاد 50 میلیارد دلار قرارداد در پسابرجام

روزنامه ایران در گزارشی نوشت: نوسازی هواپیماهای پیری که میانگین عمرشان 23 سال است و به سختی در آسمان نفس می‌کشند، یکی از پربحث‌ترین حوزه‌های اقتصادی اخیر بوده است. زمانی که توافق ایران و بوئینگ جدی شد، بزرگترین رسانه‌های جهان تیتر زدند: «بوئینگ به توافق تاریخی با ایران برای 100 جت مسافربری نزدیک شد.»

سپیدی برف زمین محوطه‌ای بزرگ را پوشانده و بجز سکوتی سرد صدای دیگری بلند نمی‌شود. چند پرنده روی دم هواپیمای فوکر 27 نشسته‌اند، با نزدیک شدن صدای پای نگهبان، به سمت آسمان پرواز می‌کنند و صدای بال هایشان، سکوت نمایشگاه صنایع هوایی را می‌شکند. چند فوکر که در دهه‌های گذشته در آسمان ایران سلطنت می‌کردند، حالا پیر و فرتوت در گوشه‌ای از این نمایشگاه زمین گیر شده‌اند و بجز پرندگانی که روی بال‌ها و دم‌شان می‌نشینند، مسافر دیگری ندارند.

در این نمایشگاه سرد و ساکت که در کیلومتر 4 جاده تهران-کرج قرار گرفته، حداقل تا پیش از توافق هسته‌ای و اجرای برجام مهندسان هواپیمایی رفت و آمد داشتند. آنها قطعات سالم هواپیماهای زمین گیر را از جسم فلزی‌شان خارج می‌کردند و به هواپیماهایی که اگرچه فرتوت‌اند اما هنوز در آسمان ایران می‌پرند، وصله می‌زدند. در همین غرب تهران، کمی آن طرف‌تر از این نمایشگاه، فرودگاه مهرآباد قرار گرفته که هرازگاهی با سانحه‌های مختلف، به صدر اخبار می‌رسد. آخرین بار، 11 دی ماه هواپیمای تهران-شیراز نیم ساعت پس از پرواز دچار سانحه شد و به فرودگاه مبدأ برگشت. یکی از شاهدان عینی درباره این سانحه گفته بود:«حدود ساعت 7 شب یکی از موتورهای این هواپیما آتش گرفت که آتش آن از چند کیلومتری فرودگاه مهرآباد هم دیده می‌شد.» نوسازی هواپیماهای پیری که میانگین عمرشان 23 سال است و به سختی در آسمان نفس می‌کشند، یکی از پربحث‌ترین حوزه‌های اقتصادی اخیر بوده است.

** حمل و نقل، پر قراردادترین و پرسر و صداترین حوزه بعد از برجام
زمانی که توافق ایران و بوئینگ جدی شد، بزرگترین رسانه‌های جهان تیتر زدند: «بوئینگ به توافق تاریخی با ایران برای 100 جت مسافربری نزدیک شد.» از بلومبرگ و رویترز گرفته تا نیویورک‌تایمز، از عبارت «تاریخی» برای توصیف قرارداد جدید ایران و امریکا استفاده کردند. نخستین قرارداد برای خرید 80 بوئینگ به ارزش 16.6 میلیارد دلار از امریکا بود و بعد از آن نیز خرید 100 فروند ایرباس از فرانسه نهایی شد که از اوایل سال 2017 و طی یک بازه زمانی 10 ساله تحویل ایران خواهد شد.

حسن روحانی، رئیس جمهوری نیز در گفت‌و‌گوی اخیر تلویزیونی با مردم در این باره گفته بود:«اینکه ما هواپیماها را از راه اجاره به شرط تملیک خریدیم و پولی که بابت این هواپیماها قرار است، پرداخت شود در یک مدت 18 ساله داده خواهد شد و این به معنای آن است که دنیا به ایران برجام و ادامه‌ راهی که آغاز کردیم اعتماد دارد.» اما بجز آسمان ایران، آلمانی‌ها نیز در صنعت حمل و نقل کشور حضور پیدا کرده‌اند. مقامات زیمنس نیز اواخر مهرماه بود که وارد کشور شدند و درباره معامله‌ای که به نقل از رویترز ارزشی بیش از 2.25 میلیارد دلار داشت، گفت‌و‌گو کردند.

کمی بعد از آن خبر رسید آلمان قطار مدرن قسطی به ایران می‌فروشد. محسن پورسیدآقایی، مدیر عامل وقت شرکت راه‌آهن ایران درباره توافق با آلمانی‌ها گفته بود:«اخیراً در سه حوزه حمل و نقل ریلی تفاهمنامه‌ای با آلمانی‌ها امضا کردیم که افزایش سرعت و برقی کردن قطار تهران – تبریز، قطار حومه‌ای تهران و تبریز و همچنین خرید قطار سریع‌السیر به صورت لیزینگ از شرکت زیمنس، مفاد این قرارداد را تشکیل می‌دهد.» بانک kfw آلمان نیز اعلام کرد که 1.2 میلیارد یورو برای توسعه خطوط راه‌آهن به ایران وام می‌دهد.

در این حوزه، آب‌های ایران نیز بی‌نصیب نماندند و پای یک غول جهانی به دریا باز شد. گروه صنایع سنگین هیوندای، بزرگترین گروه کشتی‌سازی جهان روز 19 آذر اعلام کرد، قرارداد ساخت کشتی‌های کانتینری و تانکر‌های حمل مشتقات نفتی را با ایران در سئول منعقد کرده است. بر اساس گزارش وال استریت ژورنال، اهداف این شرکت نوسازی ناوگان کشتیرانی نفتی ایران است و اعتباری بالغ بر 2.5 میلیارد دلار هم بدان اختصاص داده شده است. چینی‌ها نیز در این حوزه از شراکت با ایران سهم دارند و قرار است برای فاینانس طرح قطار تهران-قم با ایران همکاری کنند.

همچنین مدیر کل بین‌الملل راه‌آهن نیز از نهایی شدن قرارداد سرمایه‌گذاری 4 میلیارد یورویی ایتالیا در راه‌آهن ایران خبرداد. در قالب این سرمایه‌گذاری، ایتالیا در خطوط ریلی سریع‌السیر ایران حاضر خواهد شد.

**توتال در میادین نفتی ایران
قراردادهای نفتی، یکی دیگر از حوزه‌هایی بوده است که طی یک سال گذشته، روزهای پرتنشی را برای دولتی‌ها رقم زده است؛ چه زمانی که مجلسی‌ها اعتقاد داشتند باید در مجلس به تصویب برسد و چه زمانی که مخالفان برجام از هر بهانه‌ای برای زیر سؤال بردن آن استفاده می‌کردند. اما به هر حال، توتال، غول نفتی جهان، رسماً به ایران آمد. میانه‌های آبان ماه، مراسم امضای قرارداد توسعه فاز 11 پارس جنوبی با توتال و CNCP چین با حضور بیژن زنگنه برگزار شد. رویترز درباره این قرارداد نوشت: «بعد از دوران تحریم‌ها، این نخستین باری است که یک شرکت بزرگ غربی در حوزه انرژی با تهران قرارداد بسته است.

شرکت‌های خارجی به دلیل ذخایر عظیم نفت و گاز ایران، علاقه زیادی دارند که به این کشور وارد شوند و فعالیت کنند. با این حال تاکنون با وجود لغو تحریم‌ها، کمتر توانسته‌اند به این کشور هجوم ببرند.» توتال گفته است که از این طرح، 50.1 درصد سود خواهد برد. پتروپارس، شرکتی از زیرمجموعه‌های شرکت ملی نفت ایران 1 9.9 درصد و شرکت دولتی نفت چین نیز 30 درصد سود خواهند برد.با اجرای این طرح، ظرفیت تولید نفت ایران 1.8 میلیارد فوت مکعب در هر روز معادل 370 هزار بشکه نفت، افزایش خواهد یافت که خروجی آن در شبکه نفتی ایران وارد می‌شود. شرکت توتال پیش از این نیز برای توسعه طرح‌های گازی ایران قراردادی 4.8 میلیارد یورویی امضا کرده بود.

اگرچه امضای قرارداد با توتال و تفاهمنامه با «شل» از پر سر و صداترین توافق‌های نفتی بود اما توسعه نفتی با حضور سرمایه‌گذاران خارجی، تنها به همین جا منحصر نشد. غلامرضا منوچهری، معاون توسعه و مهندسی شرکت ملی نفت ایران درباره قراردادهای نفتی می‌گوید: «تاکنون ١٥ تفاهمنامه با شرکت‎های بین‎المللی امضا کردیم و با ١٢شرکت دیگر نیز در حال مذاکره‌ایم که برخی از این تفاهمنامه‎ها مانند فاز ١١ پارس جنوبی در قالب موافقتنامه اصولی (HOA) پیش رفتند.» در حوزه انرژی، قرارداد دیگری نیز به تازگی سر و صدا کرده است. 3 میلیارد دلار، رقم قراردادی است که برای ایجاد ظرفیت 6 هزار مگاواتی، با شرکت یونیت اینترنشنال ترکیه بسته شده است.

**رقابت غول‌های خودروسازی برای حضور در ایران
سرمایه‌گذاری و قرارداد خارجی با پرچالش‌ترین صنعت ایران حتی پیش از آنکه برجام اجرا شود، بحثی داغ به راه انداخته بود. صحبت‌ها درباره حضور پژو، رنو و حتی فولکس واگن در ایران بلافاصله بعد از توافق هسته‌ای به راه افتاد. سال گذشته، ایران خودرو و پژو با یکدیگر قرارداد 800 میلیون یورویی امضا کردند و تولید کنونی مدل‌های قدیمی پژو 405 و پژو 206 و تولید سه خودروی جدید پژو 208، 2008 و 301 از اواسط سال 2017 در آن پیش‌بینی شد. تولید خودرو براساس این قرارداد از اردیبهشت 96 آغاز می‌شود و 200 هزار خودرو در سال تولید و روانه بازار خواهد شد.

پژو سیتروئن قرارداد اولیه‌ای را با شرکت خودروسازی سایپا نیز برای سرمایه‌گذاری 300 میلیون یورویی (330 میلیون دلاری) برای توسعه و تولید 3 مدل سیتروئن از طریق یک سرمایه‌گذاری مشترک جدید منعقد کرده است. اما بجز پژو، شرکت خودروسازی رنو فرانسه با سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو) در پاریس قرارداد ایجاد شرکت مشترکی را برای تولید خودرو در ایران امضا کرده است. فولکس واگنی‌ها نیز اخیراً از مذاکره برای حضور در ایران و شراکت با بخش خصوصی خبر داده‌اند.

اما قراردادهای صنعتی ایران تنها به همین جا منحصر نمی‌شود. قراردادهای ریز و درشت دیگری نیز در کنار این غول‌های غربی بسته شده است. محمدرضا نعمت‌زاده، وزیر صنعت، معدن و تجارت درباره برجام و قراردادهایی که سکوت سرد صنعت ایران را شکسته‌اند، چنین می‌گوید: «پیامدهای مثبت برجام غیرقابل باور است، بیش از 100 قرارداد با کشورهای مختلف منعقد شده است.»

امضای پیش قرارداد با قطعه سازان در قرارداد پژو

داخلی سازی همواره یکی از مهم ترین بندهایی بوده که در قراردادهای منعقد شده در صنعت خودرو در پسابرجام مورد تاکید قرار گرفته تا علاوه بر واردات تکنولوژی به کشور قراردادها به گونه ای پیش برود که فقط مونتاژ قطعات صورت نگیرد. در این راستا در مورد قرارداد پژو پیش قرارداد با تعدادی از قطعه سازان به امضا رسیده است.

به گزارش اقتصاد آنلاین، مازیار بیگلو، دبیر انجمن قطعه سازان با اشاره به اینکه از نظر ما هر قراردادی که موجب ایجاد دانش و فناوری شود و بازار و درآمد ایجاد کند مثبت است، تصریح کرد: انتقاداتی از سوی برخی نسبت به قراردادهای خودرویی مطرح می شود که بیشتر زمان و نحوه کار را در بر می گیرد.

وی در ادامه با اشاره به اینکه عملیاتی شدن تولید داخل و خودکفایی زمان لازم دارد، و در فازهای مختلف تعریف می شود، خاطرنشان کرد: در قرارداد پژو فازهای خودکفایی در حال انجام است و با مرور زمان پیش می رود.

دبیر انجمن قطعه سازان فازهای اول و دوم را مربوط به بدنه و قطعات مکانیکال دانست و گفت: در قرارداد آمده است که طی مدت یک سال باید 40 درصد تولید داخلی در این قراردادها محقق شود و این در حالی است که اگر برای تسریع این روند فشار وارد کنیم سرعت ممکن است بر کیفیت این روند تاثیر نامطلوب داشته باشد.

بیگلو با تاکید بر اینکه در راستای همکاری با قطعه سازان داخلی در قرارداد پژو، پیش قرارداد منعقد شده است، اظهار کرد:جزییات این قراردادها و اینکه با چه تعداد از شرکت ها پیش قرارداد منعقد شده را ایکاپ باید اعلام کند.

وی در ادامه با اشاره به اینکه بنا به سند چشم انداز میزان صادرات قطعات در 1404 باید به 6 میلیارد دلار برسد، تاکید کرد: با توجه به اینکه بازار سوریه و ونزوئلا را از دست داده ایم اکنون میزان صادرات پایین است اما باید توجه کرد که صادرات قطعات ارتباط مستقیم با صادرات خودرو دارد و با امیدواریم با رشد صادرات خودرو صادرات قطعات نیز بهبود یابد

شواهد تازه از تعلل "پژو" در اجرای قرارداد با ایران

در حالی ۱۱ ماه از امضای قرارداد جدید پژو با ایران خودرو در حضور رئیس جمهور می گذرد که این شرکت فرانسوی در تداوم بدقولی‌های گذشته در فرایند داخلی سازی محصولان مشترک تعلل می کند.

به گزارش تسنیم، برجام ظاهراً برای صنعت خودرو در مقایسه با سایر بخش‌هایی تولیدی کشور بسیار خوش یمن بود، زیرا هنوز جوهر امضای توافق هسته‌ای ایران خشک نشده بود که خودروسازان دور جدید همکاری خود را با فرانسوی‌ها آغاز کردند. اگر از بیان تجربه سخت همکاری و بدقولی شریک فرانسوی با خودروسازان کشور بگذریم، این بار فرانسوی‌ها قول دادند، برای از دست ندادن بازار ایران فاز جدید همکاری خود را با سرمایه گذاری و تولید مشترک آغاز کنند تا از این طریق از رقبای خود پیشی گرفته و با تصاحب بازار ایران بخشی از مشکلات خود را برطرف کنند.

ولی با گذشت 11 ماه از امضاء این قرارداد چند و چون همکاری پژو با ایران خودرو همچنان با ابهاماتی همراه است و گویا هنوز فرانسوی ها از گذشته درس نگرفته و به دنبال بیشترین سود در همکاری خود با خودروسازان ایرانی هستند.

بهمن ماه سال گذشته بود که همزمان با سفر روحانی قرارداد جدید از سرگیری همکاری‌ ایران خودرو و پژو  نهائی شد به این صورت که با حضور رییس جمهور ، نخست وزیر فرانسه، وزیر صنعت، معدن و تجارت این قرارداد به امضای مدیران عامل دو شرکت خودروساز رسید. ایجاد شرکت مشترک ایرانی فرانسوی با سهامداری 50درصدی هر یک از طرفین مهمترین بخش این قرارداد است که به انتقال تکنولوژی، تولید محصولات جدید و همچنین استفاده از بازارهای صادراتی منتهی خواهد شد.

در این قرارداد طی 5 سال تا 400 میلیون یورو (451 میلیون دلار) سرمایه گذاری در زمینه تولید محصولات جدید جدید، تحقیق و توسعه انجام خواهد گرفت. تولید مشترک سه نوع خودروی 208، 2008 و 301  در این قرارداد تعریف شده که قرار است در شرکت مشترک”ایکاپ” با سهم پنجاه درصدی هر یک از طرفین با اولویت صادرات 30 درصد از محصولات  انجام خواهد شد. مطابق قرارداد تولید این محصولات از اردیبهشت 96 آغاز می‌شود و این شرکت جدید 200هزار خودرو در سال تولید و روانه بازار می‌کند.

در حال حاضر بیش از 11 ماه از امضاء این قرارداد می‌گذرد ولی هنوز روند داخلی سازی تولید اولین محصول مشترک ایران خودرو و پژو (2008) با مشکلاتی همراه است. براساس اعلام وزارت صنعت و مسئولان ایران خودرو اولین تولید مشترک باید در سال نخست به 40 درصد ساخت داخل برسد ولی هنوز تعامل قطعه سازان کشور و تأمین کننده های زنجیره پژو با کندی همراه است و همچنان خبری از تأیید نهایی قطعه ساز داخلی توسط شرکت پژو نیست.

کندی همکاری پژو در قرارداد جدید در حالی است که بنا به اعلام رئیس جمهور و مسئولان وزارت صنعت خط تولید 2008 اسفند ماه امسال آغاز خواهد شد. این در حالی است که هنوز قطعه ساز داخلی در کش و قوس دریافت تأییدیه از سوی شرکت پژو برای تولید قطعات محصولات مشترک است.

بنا بر اعلام قطعه سازان قرار شده بخشی از قطعات خودروی 2008 به صورت سی کی دی وارد کشور شده و بعد از  مونتاژ بدنه و رنگ راهی بازار شود و به مرور روند داخلی سازی قطعات انجام شود.

محمدی یکی از قطعه سازان در همین ارتباط به تسنیم می‌گوید: با توجه به شرایط تولید 2008 در اسفند ماه به صورت سی کی دی شروع و به مرور محصولات 208 و 301 نیز تولید می شوند، نکته قابل تأمل اینجاست که تعداد محدودی از قطعه سازان کشور حائز شرایط پژو هستند و همین موضوع ساخت داخل 40 درصدی را با مشکلاتی همراه می‌کند.

به اعتقاد این قطعه ساز در خوشبینانه ترین حالت شاید بتوانیم در نیمه دوم سال 2017 به 40 درصد ساخت داخل دست پیدا کنیم، زیرا حدود 60 قطعه ساز برای همکاری اعلام آمادگی کرده اند اما تأیید پژو آنهم در قراردادهای اولیه به بیش از انگشتان دست هم نمی‌رسد.

در کنار این موضوعات پژو در تعاملات خود با قطعه سازان داخلی همچنان تمایلی به تولید مشترک قطعات “های تک” و استراتژیک ندارد که این امر خود این نگرانی را به وجود می‌آورد که آنها همچنان روال گذشته رو طی کرده و خواستار وابستگی تولید محصولات مشترک به زنجیره تأمین قطعات خود باشند.

مازیار بیگلو دبیر انجمن سازندگان قطعات خودرو با اشاره به اینکه در همکاری مشترک شرکت‌های خودروسازی همیشه روال استعلام وضعیت قطعه سازان و آنالیز قیمت‌ها انجام می شود، به تسنیم گفته است: در دور جدید همکاری مشترک با شرکت پژو برای تولید محصول هم در این مرحله قرار داریم. طرف فرانسوی همچنان مشغول آنالیز قطعه سازان و قیمت‌ها است. به نحوی که اکنون استعلام قطعه سازان ایرانی برای تولید قطعات مشترک توسط پژو به اتمام رسیده اما هنوز به قراردادنهایی منتهی نشده است.

با توجه به این که انجمن قطعه سازان چندین بار تأکید کرده، اگر محصولات مشترک با ساخت داخل 40 درصدی تولید نشوند مانع خط تولید آنها خواهد شد، باید دید آیا پژو همچنان در دور جدید همکاری ها مانع تراشی کرده و با تعلل حاضر به تأیید قطعه ساز داخلی برای تولید محصولات است یا روال جدیدتری را برای حضور پررنگ در بازار ایران دنبال خواهد کرد.